Met het online gaan van mijn website, kom ik tevoorschijn. Dit gaat gepaard met veel twijfel en de neiging om mezelf anders, mooier, voor te doen. Als ik het hier met anderen over heb, merk ik dat dit voor velen lastig is. Lastig om jezelf te laten zien in je eigenheid, puurheid en ook kwetsbaarheid.
Voor mij is het vooral lastig omdat ik bang ben voor de afkeuring. De afkeuring door anderen en die door mezelf. Daarom schrijf ik maar niet, blijf ik maar op de achtergrond. Maar ik voel ook dat ik zo niet wil leven.

Ik wil dat niet langer. Ik hoef niet op de voorgrond. Maar ik wil wel gehoor geven aan mijn verlangen om te schrijven en dit te delen met de wereld. Niet iedereen zal mijn verhalen mooi vinden. Maar is dat überhaupt belangrijk? Is het belangrijk dat ik schouderklopjes krijg, waardering krijg voor hetgeen ik schrijf? Tot op een zekere hoogte wel. Maar wat voor mij nog belangrijker is dat ik het fijn vind om te schrijven. Dat als ik het teruglees geniet van de woorden die ik heb gekozen en van de zinnen die ik heb gemaakt. Dat daarmee de kritische stem in mij voor wie het nooit mooi genoeg is, zachtjes het zwijgen opgelegd wordt. Ik weet dat deze stem mij probeert te beschermen voor teleurstellingen maar deze ook mijn creativiteit blokkeert.

Ik hou zo van schrijven. Verhalen schrijven, gedichten. Er zit een schat aan teksten in mij. Als ik contact maak met datgene in mij dat wil schrijven, zie ik een klein meisje dat lekker loopt te huppelen. Een meisje dat zich gesteund voelt door de volwassen Marcella, gesteund om te doen wat klopt voor haar. Dat ze niets heeft om zich voor te schamen. Zelfs niet als iemand het niet mooi vindt wat ze maakt.

Doen wat klopt voor mij is een langdurig proces geweest en ik geloof niet dat ik er al helemaal ben. Ik geloof ook niet dat dit proces een eindpunt heeft. Maar het heeft wel tussenstations waar ik even mag uitrusten en mag voelen hoe fijn het is dat ik mezelf toestaat om mijn verlangens te volgen.
Want dan gaat mijn vuurtje harder branden. Misschien kan ik zo wat licht en warmte in de wereld brengen.

Later zal ik meer vertellen over mijn pad en over de kritische stem die daarin een belangrijke rol heeft gespeeld. Hoe ik mijn kritische stem steeds beter ben gaan begrijpen en waarderen. Daardoor word ik er niet meer zo door bepaald en dat maakt dat ik steeds meer vreugde ervaar.

Reageren
Herken je je in dit verhaal? Wil je dit met mij delen? Of wil je reageren op deze BLOG?
Stuur je reactie in naar info@vooraltijdmezelf.nl of via het contactformulier op mijn website.