Ik kan een mooi verhaal houden over wie ik ben en hoe mijn leven tot nu toe is verlopen, dat ik het op een gegeven moment moeilijk had in mijn leven en daar wat aan ben gaan doen, dat zou ik inderdaad kunnen doen. En daar zou dan niets van gelogen zijn. Maar dat zou ook ontzettend saai zijn. En daar heb ik zo genoeg van.

In mij huist een Vikingvrouw die zich zo graag wil laten horen. Die dat kleine meisje dat ik ooit was, en dat zich steeds verder heeft teruggetrokken door wat ze mee heeft gemaakt, aanmoedigt om tevoorschijn te komen. Te gaan spelen, onverschrokken de wereld tegemoet te treden. Daarbij nog steeds te merken dat dit spannend is en dat ze soms zelfs bang is, maar dat ze toch het leven mag leven dat klopt voor haar.