Al weken voelt iets in mij dat er iets gevoeld wil worden en iets in mij gaat er even vrolijk weer van weg. Dat resulteert in veel afleiding zoeken, kijken op facebook, instagram, tv-kijken etc. Ondertussen die stem horend, je zou eigenlijk moeten gaan voelen. Maar ik doe het niet. Ik ken me zelf inmiddels zo goed dat ik weet dat er iets aan zit te komen waarin er gekozen gaat worden. En dat vind ik lastig. Lastig omdat ik bang ben dat ik daarmee mensen teleur ga stellen.

Oke, maar wat is er aan de hand? Als ik ga zitten en voel, krijg ik al gauw contact met het weeskind in mij dat het gevoel heeft dat ze niet meedoet. Dat het gevoel heeft dat ze genegeerd voelt. Dit is een weeskind dat voor heel veel in mij lastig is. Rondom haar leven overtuigingen zoals dat ze zich niet moet aanstellen, dat ze gewoon moet zeggen dat ze zich gekwetst voelt. Ondertussen trekt ze zich steeds verder terug. Dat doet me weer aan mijn jeugd denken, aan al die uren dat ik mezelf terugtrok op mijn kamer omdat ik me geen raad wist in het gezin waarin ik opgroeide.

Als ik me nu geen raad weet doe ik dit in principe nog steeds, me in mezelf terugtrekken. Met als gevolg dat ik steeds minder contact krijg met wat klopt voor mij. Mijn teruggetrokken weeskind heeft als het ware de sleutel in handen. Soms lijkt het wel alsof ik helemaal door haar wordt overgenomen. Dan ontstaat er een gevoel alsof ik gesaboteerd word. Alsof ik uit twee personen besta. Een die op haar kamertje zit te mokken en een die in de buitenwereld is, mijn strategische versie, en dingen doet waarvan ze weet dat het niet klopt, maar ook niet weet hoe dan wel.

Wat me te doen staat is om heel vriendelijk contact te zoeken met het weeskind op mijn kamertje. Onderzoeken wat ze nodig heeft om weer buiten te komen spelen. Eigenlijk wil ze maar 1 ding en dat is gezien worden door mij. Dat staat mij dus te doen. Contact met haar maken en vragen wat ze wil.

Toch is dit niet zo eenvoudig. De gedachte alleen al geeft het gevoel alsof ik dissocieer. Ik begin meteen te bedenken wat ik zou kunnen gaan doen. Voor de 2 personen in mij is dit ontzettend spannend. Voor mijn weeskind is het spannend omdat zij zal moeten aangeven wat ze wil en daarmee het risico loopt dat ze hierop, net als vroeger, opnieuw zal worden afgekeurd. Voor mijn strategische versie is dit spannend omdat ik dan misschien wil iets anders aan de buitenwereld moet laten zien dat ik gewend ben en daarmee het risico loop om echt alleen te komen staan.

Lief weeskind en lieve strategische Marcella: je mag het in kleine stapjes doen. Je mag heel klein gaan voelen wat voor jullie klopt. Je hoeft niet meteen grote besluiten te nemen, nu je zo moedig bent om te onderzoeken wat er speelt in jullie, tussen jullie. En dan voel ik me zakken op mijn stoel. Het mag in kleine stapjes.

Reageren
Herken je je in dit verhaal? Wil je dit met mij delen? Of wil je reageren op deze BLOG? Stuur je reactie in naar info@vooraltijdmezelf.nl of via het contactformulier op mijn website.