Lief klein meisje.
6 jaar ben je.
Met je vlechtjes.
Huppel je door de groene wei.
Je bent vrolijkheid, je bent openheid.
Je bent zachtheid, je bent kracht.
Dit weekend mocht ik je weer ontmoeten.
Ik weet dat je er bent.
In mij.

Maar ik was je even vergeten, even kwijt.
Ik mocht je weer ontmoeten.
Jij bent mij, ik ben jou.
Het raakte me diep dat ik je was vergeten.
Dat je verloren bent gegaan in mijn opgroeien.
Langzaam heb ik afstand van je moeten doen.
Om me staande te houden.

Afstand genomen van mijn kwetsbaarheid, mijn zachtheid, mijn openheid.

Wat mocht blijven was kracht.
En dat heb ik laten zien, mocht ik laten zien.
Daar was mijn vader trots op.
Dat wordt door mijn moeder gezien.
Gekoesterd heb ik mijn kracht.
Ik was er zelf trots op.
Krachtig voor mijn kinderen.
Krachtig voor mijn partners.
Krachtig voor mijn werk.
Krachtig voor mijzelf.
Waarom dan die buikpijn.
Omdat ik meer ben dan kracht.
Jij hebt mij dat vandaag weer laten zien.

De buikpijn is minder, de knoop in mijn maag is minder.

Jij bent mijn lieve meisje.
Precies goed zoals je bent.
Ik ben mijn lieve meisje.
Precies goed zoals ik ben.
Lief klein meisje.
Je pakt mijn hand.

Samen lopen we door de groene alpenwei.

Op avontuur!

Dit gedicht heb ik geschreven na de 4e dag van mijn Basisjaar Zijnsorientatie in 2019.

Reageren?
Herken je je in dit gedicht? Wil je dit met mij delen? Of wil je reageren op deze BLOG?
Stuur je reactie in naar info@vooraltijdmezelf.nl

of via het contactformulier op mijn website.